En sevdiğim mevsim bolca yağmurla yeni yeni kendini göstermeye başladı. Şemsiyem yoktu çünkü kaybettiğim artiz şemsiyemin yerine aldığım aynı model şemsiyemi de kaybedince üçüncüye şemsiye almaya korkar oldum. Yeni stratejim kısa sürede bozulabileceğini göze alıp en kalitesiz ve ucuzundan bir şemsiye almaktı. Bundan 3-5 sene önceleri ortalıkta pek gözükmeyen şeffaf şemsiyeler (bkz: figür 1) basitliğiyle ve fiyatıyla birden favorim oldu. 2 metrekare naylondan ibaret olmasına rağmen fiyatı 4,5 ila 5 lira gibi astronomik düzeyde seyrediyordu, pas yapacak kadar da yağmur yağmıyordu, almadım.

Geniş Aile dizisinde Cevahir’in babasının, Cevahir’i “faydasız” diye çağırması çok hoşuma gidiyor. O dizinin hayatımıza kattığı birçok orjinal espriden biri de “faydasız” kelimesi. Belki bu kelimeye hak ettiği değerden fazlasını veriyorum. Bu durum heralde benim de oldukça faydasız olmamdan kaynaklanıyor. Hakkımı yemeyeyim, geçmişte nadir de olsa insanlara faydam dokunmuştur. Bir işe yarayınca yaşadığımı fark ediyorum, gerisi fasa fiso. Peygamberimiz (sav) “En hayırlınız insanlara en faydalı olanınızdır” sözüyle duruma noktayı koymuş.

Öğlen yemeğe giderken yolun kenarında feleği kaymış bir şeffaf şemsiye gördüm. Yoluma devam ettim. 7 saat sonra (akşam yemeği için) aynı yoldan geçerken aynı şemsiyeyi yine gördüm. Fırat gibi “Bişiy yaparım ben bununla ki” dedim ve onu odaya götürdüm. Yıkadım, çıkan demirlerini taktım ve şemsiye kullanılabilir hale geldi. Artık benim de şemsiyem var, hem de hayallerimdeki modelden, hem de bedava

PS: İki konu arasında beklenen bağlantıyı kuramadım galiba. Burada faydalı olduğum insan kendim oldum gibi. Olsun, o da insandır.