E-miray, beni mutlu eden şeyleri sormuş.
beni mutlu eder.
Sevgili dostlar, blog tarihimin ilk mimini cevaplamaktan ötürü çok duyguluyum. Çünkü ben mimi hep, dalgası kıyılarıma asla ulaşmayacak, blog duayenlerinin Bilderberg’i olarak görüyordum. Bu dalgayı buralara ulaştıran Geyik Mühendisi‘ne bolca teşekkür ederim. Adaba aykırı bir hareketimiz olursa affoluna 
Konu “En sevdiğiniz şair“. Öncelikle üzülerek belirtmeliyim ki ben bir edebiyat (özellikle şiir) kıtıyım. Abartmak gibi olmasın (olmuyor da) ama en son okuduğum şiir ilkokul beşinci sınıf Türkçe dersinde MEB’in Türkçe ders kitabındaki Anadolu’lu, çeşmeli, yaylalı şiirlerden birisi. Ondan önce de (ilkokul bir ve ikiye denk gelir) 23 Nisan, 29 Ekim gibi bayram günlerinde ezberletilen düşman dökme’li, sevinç doluyor’lu şiirlerden biraz var. Lisede platonik aşkıma yazdığım birkaç akrostiş şiire kadar şiir yönünden uzun bir karanlık çağa sahiptim. Sonraları da arabesk – fantazi dünyasına girişimle şiirden anladığım şey damarcıl şarkıların sonunda haykırarak okunan mısralar topluluğu oldu. Sanıyorum ki söz sanatlarında tasvir ve vurgudan ziyade anlatılmak istenene en kısa yoldan ulaşmayı sevdiğimden kısa ve öz bir düz yazıyı şiire tercih ediyorum, bu yüzden şiirle aram oldukça bozuk.
Onlarca (belki de yüzlerce) şair / şiir bilip de aralarından en sevdiğimi seçmek isterdim ama mevcut imkanlarla diyebilirim ki Doğuş en sevdiğim şairdir. Bildiğin Doğuş la, hani şu duygusal terminatör olan. Madem yeri geldi “Ben Sensiz Ne Yaparım” parçasının sonunda seslendirdiği şiiri kopi-peystliyeyim:
Sen benim aldığım soluk, içtiğim su gibiydin
Ama şimdi yoksun, şunu bilmelisin ki artık ben de yokum, yokum
Allahım isyanım sana değil kendime
Ama onu bana vermiyorsan beni de al beni de al beni de
Mim cevaplamak zevkliymiş, devamını bekleriz. Ben de e-miray‘a ve t.u.b.a.‘ya şutluyorum, belki cevaplayan çıkar.
