Özellikle özel sektörde çalışmaya karşı olduğumu belirttiğim ve gelecekte midemin yeterli kısmını doldurmak için aradığım alternatif yolları paylaştığım  kategori olan Business’a yeni bir yazı daha. Bu sefer ki fikrim bir yayınevi açmak. Evet; mühendislik okumuş biri için yayınevi açmak tecrübe, sermaye, girişimcilik gerektiren önemli bir mesele. Kime bu fikri açtıysam “Ee, o kadar bilgisayar okudun, boşa mıydı yani?” gibisinden tepkiler aldım. Ancak bilgisayar okumanın sonrasında çalışılacak iş yelpazesini yalnızca bilgisayar işleriyle sınırlamak bana doğru gelmiyor. Eğer kişi kendini mutlu hissettiği ne iş varsa onu yapmalı. Mutlu olunmayan işten hayır gelmez, der susarım. Ancak sıradan bir yayınevinin yaptığı kartvizit, davetiye, broşür basmanın yanında çok büyük projeleri hayata geçirmek istiyorum.

İlki geçende de bahsettiğim özelleşmiş gazete olayı. Sadece bu proje bir medya patronu olmam için yeterli sanıyorum. Özetle yapacağım iş, insanlara kendi istedikleri kaynaklardan derlenmiş bir gazete basıp sabahın erken saatlerinde evlerinin kapısına bırakmak. Bence bu olay bildiğimiz gazete denen şeyi tarihten siler. İnsanın kendi istediği şey varken neden başkasının ona sunduğu şeyi okusun? Evet, maliyetinin ve uğraşının daha fazla olacağını, imkansıza yakın zorlukta bir iş olduğunu kabul ediyorum ama bu konuda her zaman iyimserim. Başarısızlığa uğrayabileceğim tek etkenin fikrimin kapılıp başkaları tarafından uygulanması. O yüzden şahit olun, biri çıkıp bunu yaparsa ona “Hoop, bu Mr. Seamus’un fikriydi!” deyiverin.

Yayınevi kurduğum zaman uygulamayı düşündüğüm ikinci önemli proje ise “Blog Kitapçılığı” (© isidat). Blog kitapçılığı denen hadise de bildiğimiz blogları kitaba basıp satma işi. Netten beleşe okumak varken neden kitaba basalım? Bir, insan olduğumuz için her zaman nette olmuyoruz (İETT’de, koridorda birini beklerken…); iki, krem rengi kağıttan (kitaptan) okumanın zevkini gözü yoran monitör ekranı veremiyor. Öyleyse kitaba basılabilecek kalitedeki blogları derleyip basacaksın, ver edeceksin kitapçılara. İnsanların kafasında ilginç bir imaj bırakmak için her birinin kapağına “Blog kitabı” olduğunu belirten janjanlı, logomsu, grafikimsi bir şey koyacaksın, sonra al sana satış patlamaları, baskı üstüne baskılar…

Önem sırasına göre sıralayacak olursam yayınevi açmamda ki üçüncü sebep “İlginçlikler Kitabı” basmak. Devir ilginçlikler devri, ilgincin her çeşidi makbul bu zamanlarda (bkz: Cahillikler Kitabı). Benimkisinin formatı biraz daha farklı. Kitapta, bilimin henüz cevap getiremediği konulara değineceğim.  UFO’lar, komplo teorileri, paradokslar, aynı boyutu olmasa da aynı yeri paylaştığımız canlılar, zamanda yolculuk, ışınlanma gibi konuların yanında; gelecekle ilgili bilimkurgumsu yargılarımı da belli kaynaklara dayandırıp insanlara empoze etmeyi düşündüğüm bir kitap. Bu konulara çok ilgiliyim ve zaman buldukça haklarında okurum. Ancak tabiki kitap yazacak seviyede değilim. Olur da ilk iki maddede başarıya ulaşırsam bu madde üzerinde çalışmalara da başlayacağım.

Henüz başlamamış olsam da bir bitirme projemin var olması gerçeği bu hedeflerin yaza uzamasına sebep olacak. Belki de yaza kadar kafama başka iş fikirleri gelecek. Ama yok yok, bu fikir en güzeli. Üçünde de başarılı olma ihtimalim çok az ama ya tutarsa?

İnternetin tarihinde Web 1.0, Web 2.0, Web 3.0 gibi kavramlar var. Bilmeyenler için hemen bir özet geçelim. Web 1.0′ın uygulandığı çağlarda insanlar aynı televizyonu izlermiş gibi interneti izliyordu. Belli başlı siteler ve onların yayınladıkları içerikler vardı ve insanlar internete girdiklerinde buralara tıklıyordu. Web 2.0′la birlikte insanlar ( yani avam tabaka (mesela ben)) bloglarda, youtube’larda, facebook’larda içeriklerini kendileri oluşturmaya ve kendilerini ifade etmeye başladılar. Artık insanlar belli medyaları değil, her medyadan kendi kafa yapısı ekseninde, toplama haberler barındıran haber sitelerine girmeye başladı. Biraz daha hür olundu. Web 3.0 çağının geldiği bu günlerde insanlar daha özelleşmiş içeriğin arayışına girdi. İnternet Web 2.0 yüzünden bir bilgi çöplüğü haline gelmişti ve neyi takip edip etmeyeceğin konusunda daha hassas olman gerekti. RSS, twitter, delicious gibi bildirim (notification) görevi gören araçlarla insanlar sadece takip etmek istediği kaynakları takip etmeye başladı.

Bu girişten sonra asıl konumuza gelelim ve bu bilgileri (özellikle yazılı) medyaya uyarlayalım. Web 1.0 (gazete karşılığını bulamadım) TRT ile; Web 2.0 Zaman, Posta, Hürriyet gibi ulusal gazeteler ile, Web 3.0 da henüz var olmayan “Özelleşmiş Medya” (© isidat) (namı diğer Custom Media) ile eşleştirilebilir. Şahsen ben, her harfine kadar okumuyorsam yazılı bir ürüne kuruş para vermem. Benzer ifadeyle söyleyecek olursak, eğer yazılı bir ürüne para veriyorsam her harfine kadar tüm yazıları benim ilgi alanım dahilinde olması gerekir.

Ütopyamda sözkonusu görevi icra eden bir firma (hatta isim de buldum: “HaberSizsiniz“) var. Bu firma tüm yazılı basınla anlaşmalı ve önemli sayıda müşterilere sahip. Müşteriler bu firmanın web sitesine girerek “Seçeneklerim” kısmından istedikleri zaman istedikleri köşe yazarını, çizeri veya istedikleri kategorilerdeki yazıları seçme özgürlüğüne sahip. Her yazarın, çizerin kendine göre ayrı bir ücreti var ve müşteri sadece seçtiği kadarını ödemek zorunda, ne bir kuruş eksik ne de fazla. Hani dedik ya bu firma tüm basınla anlaşmalı; bu yüzden gazeteler, dergiler basılmadan hemen önce, içerik belirlenir belirlenmez bu firmaya gönderilecek. Bu firma da istediğimiz içerikleri bu havuzdan eleyerek yine kendi belirlediğimiz bir tasarım altındaki bir gazete formatında sabah kapımıza bırakacak. Bize de balkonumuzda kahvaltıda bir yandan mutlu bir şekilde HaberSizsiniz gazetemizi okurken, bir yandan da çayımızı hüpürdetmek kalacak.

PS: Kahvaltıda bir yandan mutlu bir şekilde gazete okurken, bir yandan da çayını hüpürdeten Hüso’ya selam ederim…
PPS: Bu fikir beğenmediğim yazarı yüzünden almayı bıraktığım Penguen’e atfen yazılmıştır.

“Mezun olmadan önce ceplerini toplayabildiğince malzemeyle doldur.” öğretisini esas aldığımdan olur olmadık her sınava giriyorum. KPDS de bunlardan biri. Bugün pazar sabahı şöyle öğleye kadar uyumak varken sabah sabah kalkıp Kartal Anadolu Ticaret Meslek Lisesi’ne gidip sınava girdim. Gidişim gayet zahmetli oldu, zira 1 dolmuşla gidilebilicek bir yer için 3 dolmuş değiştirmek zorunda kaldım. Hep nerede inmem gerektiğini bilmediğimden. Binerken şoföre diyorum bilmemnerde haber ver diye ve ona güvenip ikaz bekliyorum. “Abi geçtik heralde” lafını şoförün “Son duraak!” lafından sonra sarfedebiliyorum. İnince de “Sora sora Bağdat bulunur” misali bir şekilde buldum okulu. Sınava TOEFL’dan yeter bir skor almanın verdiği rahatlıkla girdim. Soruları pek sevmedim, bilgi ve gramer ağırlıklı geldi, kazıktı yani.