Sığ Not: Başlıktaki “bitirme” kelimesine yüklenen anlamı en iyi şekilde özümsemek için lütfen vurguyu ikinci hecede kullanınız.

Malumunuz geçen dönem veremediğim bitirme yüzünden okulum bir dönem uzadı. Gerek uygun bir proje konusu ve danışmanı bulma gerekse bursumu uzatma çabalarımdan dolayı son iki haftam yatarak geçirdiğim yaz tatilime hiç benzemedi. Çok sıkıntılı, stres dolu günler yaşadım sevgili dostlar. Ağlayarak size de sıkıntı vermeyeyim. Zaten her iş halloldu ve sanırım bursum da uzadı. Şimdi yurduma da yerleştim ve “home sweet home” kavramını iliklerime kadar hissederek yaşamaktayım.

Her şey Göktürkler’in parçalanmasıyla başladı. Teoman’ı, Metehan’ı, bilimum Hun devletlerini ve hatta Göktürkler’i de pek severdim. Ama Kutluk devletine gelince tarih benim için bitti. Kutluk’a kadarki hayatımda dertten gamdan eser yoktu. İlkokulda hayat bilgisi dersinde öğretmen yanlış hatırlamıyorsam her gün gelecek konuyu okuyup özet çıkararak gelmemizi emreder ve bu emrinin yerine getirilip getirilmediğini kırmızı kalemiyle kontrol ederdi. Kutluk beni hayat bilgisinden soğuttuğundan özetlerden de soğuttu. Özetleri hiç aksatmadım ama onları hazırlamak benim için büyük bir dertti. İtiraf ediyorum o özetlerden çok korkuyordum.

Figür 1.1: Önümüzdeki ilk derdi Everest sanırız… (Fikir didier’den)

Eğitim hayatımda her eğitim yılının sonlarına geldiğimde o eğitim yılı çok itici gelmeye başladı. Mesela Orta 2′nin sonlarında tüm dertlerin Orta 2′nin alt kümesi olduğunu düşünürdüm. Orta 2 bitince rahatlardım ama Orta 3′ün Orta 2′den daha çok dert getirdiğini hissetmem çok vakit almazdı. Bu duyguyu en belirgin şekilde ÖSS’de hissettim. ÖSS’ye hazırlanırken yaşadığım “ya güzel bi bölüm & üniversite tutturamazsam” kaygısı en büyük derdimdi. Üniversiteye kapağı atınca [bu tabiri çok severim] pembe bulutların üzerinde uçacağımı sanıyordum, ama öyle olmadı. Şimdi başıma bela olan bitirme projesiyle mücadele veriyorum ve üniversiteden mezun olmayı şiddetle arzuluyorum. İlk defa bu yıl farkındayım ki mezun olsam bile diğer sene başka bir Kutluk enseme inecek.

Aslında bana hava hoş. İki sene önce bulduğum bir formülle (*) her türden ve şiddetten derde karşı bağışıklık kazanmıştım. Evet, tüm dertlerime bir çare bulabilmiştim ama benim derdime benden bir başkasının üzülmesine bulacak bir çarem yoktu. Kendimde işe yarayan materyalist formülümü başkasına uygulayamıyorum. Şu an itibariyle bitirme projem, muhattabı benden farklı insanları da kapsayan tek derdim.

Rektör bana yarın sabah telefon açsa ve dese ki “seni bitirme projesinden muaf tutalım ama 5 ders al” ben derim “okey, 5 az bile 10 ders alıyım“. Ders almak bir yerden bir yere tuğla taşımak gibi sınırların belli olmasının getirdiği basitliğe sahip bir iş. Ama düşünmek ve birşeyler üretmek gerçekten zor. İnşallah üstesinden gelirim. Dualarınıza muhtacım.

(*) Herhangi bir dert beynimizde oluşturduğumuz ve kendi elimizle beslediğimiz bir sanalımsıdır. Üzülmek yani derdi hissetmek derdi azaltmadığı için bırak üzülmeyi. Sadece gününü yaşa.

Dip Not: Bunalanlar için rahatlatma hizmetimiz de var: [Kendileri şu anki hayat şarkılarımdır, sırasıyla buzcevheri, sertalp ve megu'den]